6/8/2008 - EMRE AYDIN NICKLER
Ölsem, ölsem, ölsem… hemen şimdi Kaçsam, gitsem, kaçsam… tam da şimdi
Bitiyorum her nefeste Ne halim varsa gördüm Çok koştum, çok yoruldum Ve şimdi ben de düştüm…
Bu kez pek bir afili yalnızlık Ağlayan bir kadın kadar düşman Tuzaklar kurmuş üstelik Bırakmıyor acıtmadan
Geceyi mesken tuttum gündüz senin olsun yalnızlık derdime dert katar gözlerim ağlar
Kaçamam ondan yapamam hayran bu gönül uğruna can verir tüketirim bir ömür
Anlatamam ki..!!
Kördüğüm olmuşum çözemedi kimse derdimi bilene 10 puan işte ben neyim bulamadım sana takılayım
her şey bir gün düzelir derken yalnızım yine kendimi tutamadım yorgunum ağladı gözlerim bakma asil bu yaşlar!!
Sil gözünün yalnızlıklarını O an fısılda duvarlara adımı Bin bıçak var sırtımda biniyle de adaşsın
Her biri hayran sana
Yaşları tutmadım ağlamak istedim senden başka olmadı kimse derdimi söylemek istemedim sana sendin her zaman yanımdaydın oysa anlamadığın bir tek şey var sen benim olmadın hiç bir zaman
Arasam telefona bakmaz bil ki konuşmaz ne yapsam unutsam derken duvarda yüzü var
Belki bir gün özlersin başka adamlarla başka şehirlerde yürürken okuduğun ilk roman sevdiğin ilk adam yasal acılarından Hatta yalnızlıktan belki dolar gözlerin başka adamlara başka şehirlerde belli etmezsin belki bir gün özlersin
Seçtiğin bu hayat geçtiğin son adam yasal acılarından hatta yalnızlıktan sessiz harfler seçersin başka adamlara başka şehirlerde belli etmezsin belki bir gün özlersin
Kelimelerden alacaklı bir sağır gibi.İçimi döktüm bugün yokluğunla konuştum Tutsak gibi, enkaz gibi, kendim gibi İçimden çıktım bugün içimle konuştum
Yüzünü ilk kez gören bir çocuk gibi Gördüm kendimi gördüm
Kestiğim ümitlerden yelkenler yapıtım ama yokluğunda ne Gidebildim ne de kaldım
Yüzünü ilk kez gören bir çocuk gibi Gördüm kendimi gördüm Kırıldı ayna paramparça paramparça
Ne varsa kadınım yokluğunda kaç damla gözyaşı eder adın Ne olur gel gel gel gel ben sensiz istanbul’a düşmanım
UMARIM BEGENMISSINIZDIR
|
